Vorige week zagen wij het filmpje van een dansende burgemeester Aboutaleb. Dit was geen vreugdedans omdat Rotterdam BIJ1 het stadhuis verlaten had na het overhandigen van de petitie tegen politiegeweld, maar een dansje samen met de wethouders in kader van de internationale Eurovisie Songfestivalcampagne: ‘Rotterdam #SWINGALONG’.

Het zal niemand ontgaan zijn, het songfestival in Rotterdam is van start gegaan. Een gebeurtenis die veel Rotterdammers en zeker ook ons met een nare smaak in de mond achterlaat. Vanaf het centraal Station waar de “teaser” in de vorm van een mega grote microfoon staat, wijzen door de gemeente Rotterdam geplaatste vlaggen de route aan die je moet volgen om van het station bij Ahoy aan te komen.

De route gaat onder andere langs de Pauluskerk, waar daklozen en ongedocumenteerden opgevangen worden. Eind april plaatsten zij nog een oproep om slaapzakken in te leveren, zodat zij deze konden uitreiken aan de mensen die noodgedwongen op straat moeten slapen. Want het aantal dak en thuisloze en onzichtbare jongeren blijft maar groeien, en straks in de winter is er vast weer onvoldoende opvang om deze groep onderdak en bescherming te bieden.

Over de met Eurovisie vlaggen versierde brug gaat de route verder langs de metrobaan, met net uit het zicht de Tweebosbuurt. Een wijk die gesloopt wordt en waar vele Rotterdammers hun huis uitgewerkt zijn, omdat ze niet voldoen aan het beeld van hoe deze gemeente haar inwoners graag ziet. Weer een gat geslagen uit het aanbod van sociale huurwoningen waar we toch al een enorm tekort aan hadden, omdat de gemeente heeft besloten minder draagkrachtige Rotterdammers in te ruilen voor een rijker soort, door sociale huurwoningen te blijven slopen en arme mensen de stad uit te jagen.

Het songfestival in Rotterdam is van start gegaan. Een gebeurtenis die veel Rotterdammers en zeker ook ons met een nare smaak in de mond achterlaat.

Nog iets verder langs de route ligt Bloemhof, waar de boterhammenman iedere dag lunch maakt voor de vele kinderen waarvan de ouders geen geld hebben om ze met een stevige lunch naar school te sturen. In dit soort wijken groeit 1 op de 3 kinderen op in armoede. Toch is dit voor de gemeente geen reden om niet verder te bezuinigen op het armoedebeleid.

De route vanaf het station eindigt dus bij Ahoy, waar in het ziekenhuis dat uitkijkt op het songfestivalterrein de verpleging op hun laatste kracht probeert om te zorgen voor mensen met Corona. Toch mag er op het festival vanwege de fieldlabconstructie publiek aanwezig zijn. Bizar detail is dat tijdens dit songfestival FFP2 maskers gedragen worden, bizar omdat zelfs het meeste zorgpersoneel dat met Covid-19 in aanraking komt geen gebruik kan maken van deze maskers.

Met een ongekende daadkracht en overtuiging heeft de stad zich gestort op het binnenhalen van dit festival. Er was uit het niets genoeg geld, er waren genoeg ambtenaren en de PR-machine kwam op gang. Partners uit de samenleving kwamen aanrennen om hun steentje bij te dragen en met elkaar aan de slag te gaan. Binnen een maand was er een aanbod waarbinnen geld en daadkracht oneindig lijken te zijn. Zoals het nu lijkt, kost het liedjesfestival de stad minimaal 22,2 miljoen euro.

Stel je eens voor dat de gemeente die daadkracht en financiële mogelijkheden uit de kast zou trekken voor de mensen die hier wonen. Stel dat ze een deel van die miljoenen die er blijkbaar zijn in zouden zetten op armoede, onderwijs en tegen discriminatie. Dat we de klimaatcrisis ook in Rotterdam uit zouden roepen en onze mouwen op zouden stropen in een poging onze planeet te redden.

Stel je eens voor dat de gemeente die daadkracht en financiële mogelijkheden uit de kast zou trekken voor de mensen die hier wonen.

Rotterdam heeft op dit moment echt veel grotere prioriteiten dan het organiseren van het Songfestival. Want dat wij ons nu voor het oog van de wereld durven neer te zetten als diverse en internationale stad, terwijl racisme en discriminatie in onze stad een groot probleem zijn, is best bijzonder.

De enorme investeringen die men gedaan heeft voor dit evenement zijn op andere plekken veel harder nodig. Het is te schandalig voor woorden om vele miljoenen te spenderen aan een festival dat zal plaatsvinden in een wijk waar men totaal niet wil investeren in de mensen die daar wonen.

De komende gemeenteraadsverkiezing moeten we kiezen voor een radicaal gelijkwaardig en rechtvaardig Rotterdam. Als wij al een dansje doen, is dat zeker niet naar de pijpen van een college waar het welzijn van de Rotterdammers ondergeschikt is aan het plezier van het college.