25 november is het Orange the World-dag, de internationale dag voor uitbanning van geweld tegen vrouwen. Ook in Rotterdam zal de kleur oranje het teken zijn van een betere toekomst, waarin elke vorm van geweld tegen vrouwen zal zijn uitgebannen.

Op 25 november 1960 werden in de Dominicaanse republiek drie vrouwen vermoord die actie voerden om de rechten van vrouwen te beschermen. In 1999 bestempelde de VN deze dag daarom als de officiële internationale dag voor de uitbanning van geweld tegen vrouwen. In 2021, 21 jaar later, worden overal ter wereld vrouwen nog steeds dagelijks slachtoffer van geweld. Daarom is het nog altijd noodzakelijk om samen een vuist te maken tegen het onrecht dat nog te veel vrouwen moeten ondergaan.

Gendergerelateerd geweld kan elke vrouw, femme en AFAB overal overkomen. Speciaal kwetsbaar zijn ook diegene die daarnaast onderdeel zijn van andere gemeenschappen: kinderen, ouderen, de LHBTIQA+ gemeenschap, voornamelijk transgender, intersex en non-binaire personen, migranten, ongedocumenteerden, vluchtelingen, inheemse mensen, zwarte mensen en mensen van kleur, HIV positieve mensen, mensen met een beperking en mensen in oorlogen.

Elk van deze groepen ondersteunen wij in hun specifieke strijd, tegen de vormen van geweld waarvan zij als groep slachtoffer zijn. BIJ1 steunt alle groepen in hun gezamenlijke strijd tegen het geweld dat voortkomt uit toxische mannelijkheid. Eén op de drie vrouwen en meisjes ervaren fysiek of seksueel geweld tijdens hun leven, meestal door een intieme partner. 137 vrouwen worden elke dag vermoord door een familielid. Minder dan 40 procent van de vrouwen die geweld ondergaan zoeken hulp.

25 november verdient dan ook de nieuwe naam "The day we smash the patriarchy". Samen strijden we tegen: catcalling, verbaal geweld, verbale aanranding, fysiek geweld, fysieke aanranding en verkrachting.

Er is veel toxisch mannelijk geweld in Rotterdam. Intussen is er onvoldoende hulp en bescherming beschikbaar voor de slachtoffers van mannelijk geweld. Waar was de hulp voor Hümeyra? Keer op keer zocht ze tevergeefs hulp bij de politie. Niet alleen heeft de Rotterdamse politie haar niet geholpen, na haar overlijden deelden racistische Rotterdamse agenten in hun appgroep: "Weer een Turk minder".

Het is voor veel slachtoffers nog steeds een stap te ver om aangifte te doen of hulp te zoeken. Ze voelen zich niet gehoord of serieus genomen door de politie als onderdeel van giftige mannelijkheid en machocultuur.

Hulpverlening en opvang is er niet genoeg voor vrouwen die slachtoffer zijn van gendergerelateerd geweld en de specifieke problemen van zwarte vrouwen, vrouwen van kleur, vrouwen die lesbisch, bi-sexueel, transgender, non-binair, intersex, migrant, vluchteling zijn, of vrouwen en meisjes die leven met een beperking. (Dit geldt ook voor femmes en AFABs.) Zij worden nog steeds te weinig gehoord en geloofd.

Dit moet veranderen. Rotterdam BIJ1 zet zich in om te komen tot:

  • Meldpunten en opvang van slachtoffers van seksueel geweld en grensoverschrijdend gedrag.
  • Aandacht voor gendergerelateerd geweld op scholen en het versterken van de mogelijkheden om dit te melden.
  • Het actief opstarten van een breed gesprek over gendergerelateerd geweld in de stad.
  • Het betrekken van maatschappelijke organisaties en ervaringsdeskundigen bij de ontwikkeling van de trajecten.
  • Een integrale aanpak tegen gendergerelateerd geweld
  • Actief inzetten op het verhogen van de aangiftebereidheid van slachtoffers van gendergerelateerd geweld.

Daarnaast moet er structureel meer geld worden vrijgemaakt voor de verschillende vrouwenopvangcentra in onze stad, en de lokale hulpverlening voor slachtoffers van gendergerelateerd geweld.

Het is tijd voor een stevig beleid waarin we naast de bescherming van alle vrouwen tegen geweld, ook in gaan zetten op bestrijding en preventie van toxische mannelijkheid.